ROBBY BOSTAIN: ....hij wordt alleen maar beter Nee, geen bonkige spierenmassa. Geen wilde tatoes overal. Geen blinkende kraaltjes en kettinkjes. Een bleek, haast spichtig jochie eigenlijk. Kon er ook best eentje van junioren 3 zijn. Eentje die je zomaar over het hoofd zou kunnen zien. Tot ie met een bal in zijn knuistjes dartel over het veld raast. Plots ken je hem niet meer terug. Assistje hier, stealtje daar, tussendoor een driepuntsflappertje met dat snelle lnkerhandje, maar weer eens een drive-je naar de basket, kleef-aantje voor zijn tegenstander, niet weg te slaan, weer een stealtje........ enz, enz, tot de laatste zoemer klinkt. Versatile noemen ze dat. Van alle markten thuis. Zo eentje die op een zaterdag in februari tegen Leeuwarden zomaar 48 punten scoort met 9 rebounds en 8 assists. (‘Mijn ouders checken de scores via internet. Ze zullen wel denken dat dit een tikfout is’ – en de bal ging mee als aandenken in de tas). Eentje die in dezelfde maand uit bij Donar 21 punten scoort met 13 assists, 8 rebounds en 5 steals. Eentje die vorige maand tegen powerhouse Amsterdam 27 punten scoort met 8 rebounds en 5 assists. Eentje die in het begin van het seizoen bij Bergen Op Zoom ‘werkelijk onnavolgbare acties aan de Giants verdediging voortoverde’ en met Zwolle heel knap met de overwinning aan de haal ging. En dit is dan nog maar een kleine greep uit man’s koektrommeltje van dit seizoen. Eigenlijk had hij hier dit seizoen helemaal niet meer willen spelen. Zijn koektrommeltje van een jaar eerder was immers ook al rijk gevuld met 17.4ppg, 5.0rpg, 3.9apg en 2.6spg. Hij wilde hogerop. Hij hoopte op een sterkere competitie. Niet voor het geld of zo, nee, hij wilde gewoon weer nieuwe dingen leren, zo stond eind juli vorig jaar op Power Forward te lezen. Weg uit Zwolle, ‘hoewel je nooit zeker weet of je toch nog eens terugkeert.’ Zijn agent zette hem met het gebruikelijke gebabbel in de etalage: Had het over ‘an impressive rookie season'. En ‘Robby is a super-talented and hard-working combo guard ready for bigger challenges in his second year in Europe.’ Maar zijn missie slaagde niet. Geen bigger challenges. Geen sterkere competitie. Was dat, zoals de Stentor in februari van dit jaar nog giste ‘omdat hij misschien zelf een stille jongen is'. Geen show guy, maar een social guy?’ Anyway, hij keerde eerder terug naar Zwolle dan hij voor mogelijk had gehouden. Egenlijk gewoon niet weggeweest. Eind juli tekende hij bij voor nog een seizoen. ‘ik wil mij nu verder ontwikkelen. Daar krijg ik de kans voor in Zwolle. Super,’ zo klonk het dapper, maar ongetwijfeld ook met iets van teleurstelling over het gebrek aan belangstelling. Coach Van den Belt was heel blij: ‘Bostain is een voorbeeld voor menig profbasketballer. Met zijn tomeloze inzet en absolute drive om te winnen past hij uitstekend in het team-basketbal dat wij graag willen spelen.’ Een mazzeltje, zo noemden ze het op de site van Zwolle. Niet meer verwacht, toch nog gekregen. Dus ook niet naar Groningen of Nijmegen gegaan. Iets dat ze bij Zwolle zelf ‘verwonderlijk’ noemden. Hij was immers ‘vorig seizoen toch echt één van de betere guards van de eredivisie.’ Ook geen Leiden, dat aanvankelijk een oogje op hem had, maar aan Bubba Walthers de voorkeur gaf. De verwondering is nu weg. Bostain doet alsnog wat Zwolle vorig jaar al verwachtte; vertrekken naar Groningen. Zo’n alleskunnertje wilde Donar voor het komende seizoen niet laten lopen. Robby Bostain. Altijd en overal hoog in de stats. Ook al in Amerika. Noteerde in zijn laatste jaar op West Brook High School gemiddeld 26.0 punten, 7.7 rebounds en 4.0 assists per game. Ging naar Furman College. Ook daar in zijn laatste jaar een best lijstje: gemiddeld 12.5 punten, 5.3 rebounds, 3.3 assists per game. Geen wonder dat ze hem daar beschreven als een ‘unselfish performer with proven ability as a scorer, rebounder, passer, and defender...especially adept at scoring off dribble penetration and getting to the glass...solid free throw shooter...proficient threat from 3-point range.’ Iemand die ook nog ‘can play point guard, wing guard, and small forward.’ Altijd makkelijk. Speelde in maart 2007 zijn laatste college game. Tegen Davidson. Of beter, tegen een naam waar we nu U tegen zeggen. Tegen een speler die dit jaar een lottery pick (New York Knicks?) zal zijn in de komende NBA draft: Stephen Curry. Hij toen in zijn eerste jaar, Bostain in zijn laatste jaar. 30-14 werd het. Voor Curry. Maar toch. En altijd leuk als je met zo’n speler gekozen wordt in het All Southern Conferenceteam 2007. Robby Bostain naar Donar. Liet vorig jaar zomer nog aan Power Forward weten dat hij het ‘het raar zou vinden om komend seizoen in Nederland voor een andere ploeg dan Landstede te spelen.’Het is nu een jaar later. Wat toen raar was, is het nu niet meer. Hij is, zoals Jan van der Nat schreef ‘Zwolle ontgroeit.’ Hij heeft zich het afgelopen seizoen verder ontwikkelt. En het einde is nog niet in zicht. Iets dat ook coach Herman van den Belt op het einde van het seizoen beaamde: ‘Hij is heel goed en wordt alleen maar beter.’ Ontwikkelen. Het is een woord dat hij graag gebruikt. Hij zei het toen hij zijn contract bij Zwolle met een jaar verlengde. Hij zei het toen de Stentor een stukje over hem schreef nadat hij in drie achterenvolgende games in februari van dit jaar 80 punten had gescoord. En het zal ongetwijfeld ook aan de basis liggen van zijn overgang naar Donar. Een speler die er ‘als kind al van droomde om basketbalprof te worden.’ Die ‘als baby eerder leerde basketballen dan lopen.’ Een ‘held in Zwolle zonder zodanige status’ Eentje die, en daarvoor moet je toch echt Amerikaan zijn, nog steeds droomt over de NBA. Maar deze zomer toch vooral over Donar zal dromen. Er gaat immers niets boven Groningen!