HET RIJKE CLEMSON VERLEDEN VAN DONAR IN DE EIND ZEVENTIGER JAREN

De foto van John Franken van nu, doet je weer een duik nemen in de tijd van toen. Nee, niet in het NND-verleden, maar in het verleden van vóór het NND-verleden: het Clemsonverleden. Niet alleen van Franken, maar ook van die andere twee: John Wayne Croft en Dave Brown. (en eigenlijk is er nog een vierde). Speelden ze in de basis? Met wie speelden ze? Scoorden ze een beetje? Hoeveel rebounds pakten die Croft en Brown eigenlijk?

Wat toen niet mogelijk was, is dankzij het internet nu wel mogelijk. En natuurlijk dankzij één van de beste creaties op schrijfgebied binnen de Amerikaanse college sport: de jaarlijkse Media Guide van iedere zichzelf respecterende universiteit op basketbalgebied. Natuurlijk heeft Clemson er ook eentje. Alle cijfertjes en wetenswaardigheden van begin tot eind in één handzaam boekje, beschikbaar op het internet.


Het NND-Clemson verleden begon in 1972 met sophomore John Wayne Croft. Een jaar later was hij al een nuttige top sub met 4.8 ppg. In 1973 kreeg Croft gezelschap van de nieuwelingen John Franken, Dave Brown en .... de 7ft1 lange Tree Rollins.

Franken zou het later vaak over hem hebben. Hij was 'the man in the middle.' En wat voor één! Scoorde in zijn eerste jaar 12.4 ppg en 12.2 rpg. John Wayne Croft trok zich aan deze geweldenaar op. Scoorde in dat seizoen als junior de prachtige cijfers van 11.2 ppg en 8.0 rpg op de borden. Franken en Brown deden als Freshmen wat van hen gevraagd werd: kophouden en kijken hoe de oudjes het doen.

Ook in zijn laatste jaar op college vormde Croft een geducht duo onder de borden. Tree Rolins speelde zich weer naar een dikke gemiddelde double-double, terwijl Croft’s cijfers ietsje achterbleven bij die van het seizoen ervoor: 7.7 ppg en 7.5 rpg., altijd nog respectabele cijfers, zeker voor een speler uit de sterke ACC.

Toch zal Franken in dat jaar best wel met een schuin oog gekeken hebben naar die Skip Wise. Die hield zich als freshman bepaald niet aan de code. Wat heet; die scoorde ruim 18 punten gemiddeld. Franken wilde nu weleens vol aan de bak, maar die Wise leek roet in het eten te gooien. Leek, want die veel scorende Wise was niet onopgemerkt voorbij gegaan aan de toen nog bestaande ABA. Wise tekende in de zomer van 1975 na een jaar college een fraai profcontract bij Baltimore. Vanaf toen was het ruim baan voor John Franken. En Dave Brown! Samen vormde ze met Tree Rollins de daaropvolgende twee jaren het hart van het team van Clemson.

Een veelscorende guard was Franken niet. In zijn juniorjaar kwam hij tot 4.2 ppg en in zijn seniorjaar tot 4.6 ppg. Hoewel de assistcijfers niet bekend zijn, mogen we aannemen dat hij vooral veel liet scoren. Natuurlijk gebeurde dat weer veel door die geweldige Rollins, maar toch ook Dave Brown liet zich vooral in zijn juniorjaar niet onbetuigd. Scoorde 11.6 ppg. Daarnaast pakte hij ook nog eens 6.0 rpg. Evenals Croft vielen zijn cijfers wat terug in zijn laatste jaar: 7.1 ppg en 5.2 rpg.


Hoogtepunt voor Franken en Brown in dat laatste seizoen zal de overwinning van de Tigers op het ijzersterke North Carolina van Phil Ford, Walter Davis en .... Randy Wiel zijn geweest. Ze walsten thuis over de Tar Heels heen met de ongelooflijke cijfers 93-73. Zou wat zijn als we van die game de boxscores nog eens zouden krijgen. En de verhalen van de helden zelf.

Had Croft het in 1975 geprobrobeerd bij de profs (werd ook nog gedraft), in 1977 koos hij samen met John Franken groningse eieren voor zijn geld. Het groningse avontuur duur voor de stoere John Wayne Croft slechts één seizoen. Een jaar later werd Dave Brown op voospraak van Franken aangetrokken. Nie zo gek natuurlijk als je ziet wat zijn inbreng bij Clemson was geweest. Maar de Brown van daar bleek niet de Brown van hier te zijn, veelal tot vertwijfeling van vooral Franken zelf.

Curieus eigenlijk; drie Clemson boys in getal. Misschien wel vooral gehaald op grond van mond op mond reclame. En john Franken had een grote mond! Ach, bij nader inzien dus wel logisch. Jammer dat Franken Tree Rollins niet het groningse wist binnen te praten. Die koos voor een NBA- avontuur. Beviel hem kennelijk goed, want hij bleef er 18 jaar hangen, niet wetende natuurlijk wat ie in Groningen zou missen!


En dat was heel wat! Een team met Pete Miller, Everett Fopma, Renso Zwiers, John Franken en John Wayne Croft onder aanvoering van Jim Parks. Een team dat zich in de groningse harten speelde. Het kampioenschap binnen handbereik. ‘Tijdens de wedstrijd moet ik mijn emoties kwijt,’ quote het DvhN Jim Parks vlak voor de play offs. Dat gold niet alleen voor Parks. De zeeen van verongelijktheid tegen de grijze pakken gingen steeds hoger bij de games. Tot een vloedgolf van hopeloze frustratie de kampioensaspiraties in één keer deed wegstromen in het dankbare putje van eigen schuld dikke bult.

In de Clemson Media Guide is er op bladzijde 204 die mooie teamfoto van het seizoen 1974-1975. Daar moeten ze met z’n drieen op staan. De freshmen John Franken en Dave Brown en junior John Wayne Croft. De foto laat zich jammergenoeg niet kopieren, dus is het even zoeken. En als je ‘em hebt gevonden, zeg dan maar eens wie wie is. En die vierde NND Clemson speler? Tja, die was toen net verdwenen.


John Franken: 83 GP, 319 punten (3.8 ppg), 139 op 302 schoten (46.4%) 41 op 75 vrije worpen (55.4%) 47 steals, 11 turnovers, 188 asists, 100 rebounds (1.2 rpg. .

John Wayne Croft: 78 GP, 615 punten (7.9ppg),245 op 535 schoten (45.8%), 125 op 180 vrije worpen (69.4%), 101 assists, 8 blockshots, 514 rebounds (6.6 rpg)

Dave Brown: 84 GP, 601 punten (7.2 ppg), 238 op 491 schoten (48.5%), 125 op 161 vrije worpen (77.6%), 103 assists, 53 steals, 28 blockshots, 373 rebounds (4.4 rpg)

Teamfoto uit de Media Guide van Clemson van het seizoen 1974-1975